Promocja sportu żużlowego

124

Katarzyna Karen Łapczyńska na swoim blogu wspomniała o zawodach w dirt tracku w Barcelonie, podczas których Marc Marquez i inni zawodnicy z motocyklowych mistrzostw świata, rywalizowali między sobą. Dla zabawy, dla zabicia nudy pomiędzy starym a nowym sezonem MotoGP i niższych klas. To zainspirowało mnie do pewnych przemyśleń na temat speedwaya, tym bardziej, że ostatnio żużel chce iść nieco w kierunku królowej sportów motocyklowych.

Podobnie jak Kasia, bardzo chętnie zobaczyłbym Marca Marqueza i innych zawodników z MotoGP na żużlowym owalu. Gdy patrzę na zdjęcia z zawodów w Barcelonie, mam pewność, że po kilku próbach poradziliby sobie bez problemu. Marquez na torze do dirt tracka składał się w łuk z nie mniejszą gracją niż większość żużlowców. Zawody, w których mistrz MotoGP Marc Marquez rywalizuje z żużlowym mistrzem – Taiem Woffindenem? Brzmi świetnie! Problem w tym, że trudno znaleźć dwa kraje, w których MotoGP i żużel byłyby równie popularne. Motocykle dominują w Hiszpanii, gdzie niewiele osób wie o żużlu. U nas jest boom na speedway, ale za to wyścigi MotoGP są niepopularne, bo nie mamy swojego reprezentanta w tej serii wyścigowej. Dlatego nikt nie włoży grubych pieniędzy w event żużlowy, na który przyjedzie Marquez, Rossi lub Lorenzo, bo impreza pewnie się nie zwróci… A szkoda, bo byłaby to świetna promocja sportu żużlowego.

No właśnie… promocja sportu żużlowego. Czy to w ogóle istnieje? BSI posiada od wielu lat prawa do organizacji cyklu Grand Prix i niewiele robi w tym kierunku, by wyeksponować speedway do nowych krajów. Ciągle kisimy się w tym samym otoczeniu, często w państwach innych niż Polska zawody organizowane są na stadionach przypominających wały przeciwpowodziowe. W żaden sposób nie wykorzystuje się potencjału żużlowców, kolejnych mistrzów świata. A gdy czytam, że BSI żąda od Torunia 2,5 mln zł za prawa do organizacji turnieju, podczas gdy pozostałe miasta płacą dużo mniej, to odnoszę wrażenie, że ten cały cyrk trzyma się tylko dzięki Polakom i polskim złotówkom.

Na naszym podwórku jest niewiele lepiej. Latem polska reprezentacja zdobyła Drużynowy Puchar świata. Dokonała tego na cudzym terenie, do tego bez Tomasza Golloba w składzie. „Chudy” przez wiele lat był kapitanem reprezentacji, jej prawdziwym liderem. Gdyby skoczkowie narciarscy zdobyli w Soczi medal Igrzysk Olimpijskich bez Kamila Stocha w składzie, dowiedziałby się o tym każdy Polak mający dostęp do internetu, telewizji lub radia. Tymczasem my po raz kolejny przespaliśmy moment, w którym mogliśmy się wybić z naszym sportem (dobrem?) narodowym. Małym promykiem nadziei mogą być działania wokół SEC, które prowadzi firma One Sport. Wykorzystywanie efektownych ujęć z kamer GoPro, tworzenie zabawnych memów i grafik w mediach społecznościowych – to na pewno krok w dobrym kierunku. Jednak roboty jest tyle, że konkurencję trzeba gonić sprintem.

W MotoGP od wielu lat zawodnicy mają swoje numery startowe. Nikt z góry nie narzuca im „jedynki”, „piątki”, „ósemki”. Nawet jeśli ktoś nie interesuje się tym sportem, to z jakiegoś powodu będzie kojarzyć znak „VR46”. Dzięki temu numerowi Valentino Rossi wypromował samego siebie, swoje sukcesy, serię gadżetów i wiele innych rzeczy. Jorge Lorenzo jest kojarzony z „99”, Marc Marquez to dla wielu „MM93”. I podobnie teraz będzie w speedwayu, bo przed kilkoma dniami spadła na nas informacja, że w SGP i SEC żużlowcy będą mogli sami sobie wybierać numery. Koniec ze standardowym 1-16. I bardzo dobrze.

Trudno ocenić kto dokonał tego milowego kroku naprzód. Gdy wstałem rano, dowiedziałem się, że popołudniu BSI ma ogłosić tę zmianę w SGP. Kilka godzin później podobną informację opublikowano na stronie SEC, uprzedzając działania konkurencji z Wysp Brytyjskich. Nie wiadomo czy to przypadek, czy Polacy szybko zareagowali na zmianę wprowadzoną przez Brytyjczyków. Jednak wprowadzenie stałych numerów, to także wielki test dla żużlowców. Od teraz otrzymują oni dodatkowe narzędzie do promocji siebie, swoich ciuchów i innych gadżetów. Bo dotychczas wyglądało to kiepsko. Niektórzy zawodnicy ze światowej czołówki nie posiadają nawet loga swojego teamu z prawdziwego zdarzenia, oferta produktów dla kibiców też jest kiepska.

Wątpliwe, by polscy kibice nagle zaczęli kojarzyć Tomasza Golloba ze skrótem #TG20, bo jak wiadomo, Polak wybrał w SEC numer dwudziesty, nawiązując w ten sposób do Zbigniewa Bońka. Gollob jest już blisko końca swojej kariery, więc jego zabawa w numery nie będzie nawet zbytnio interesować. Jednak nie mam wątpliwości, że np. Tai Woffinden wybierze numer #108 i wypuści całą serię gadżetów z nim związanych. Bo młodzi zawodnicy zdecydowanie lepiej czują realia obecnego świata i zasady panujące w kwestii sportowego marketingu. Także nie bójmy się TW108, NP5 i innych numerów. Można je przecież bardzo szybko wykorzystać np. jako hashtagi na Twitterze, szybko przekazując informacje na temat naszego ulubionego zawodnika i komunikując się z innymi fanami. A to dopiero początek, dlatego drogi zawodniku, myśl już jak wykorzystać wybrany przez siebie numer.

PS. Kasia, w świeżej notce, także wspomina o numerach startowych w speedwayu i MotoGP. Możecie ją przeczytać tutaj.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s